جاده ها  وقتی ، صدایت می کنند 

 شعرهای  من  حسادت می کنند

    آسمانی ها ی   بی رحم   خدا ؛    

کفش هایت را  به  پایت می کنند

         چشم هایم  سوی  بی پایان  دور        

  خیره خیر از تو  شکایت می کنند

     دستهایم  باز هم گم  می شوند و    

 دست هایت زود ، عادت می کنند

***

         من چه سهمی داشتم از بودنت...         

عهدها، پس کی رعایت می کنند؟!